http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst Teksten van Anna van Leeuwen nl Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0100 http://www.rssboard.org/rss-specification 15 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1314828000 In de veelkleurige tentoonstelling ‘Freuds droomland’ klinkt continu het geluid van achtbanen en gegil. ‘Freuds droomland’ is geïnspireerd op een bezoek van Sigmund Freud aan het New Yorkse schiereilandje Coney Island, toen het nog echt een pretpark-walhalla was. Thu, 01 Sep 2011 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1314828000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1314828000 Sinds een vriend me acht jaar geleden ongevraagd wilde vertellen dat het Spui zijn favoriete plein in Amsterdam is, kan ik nooit laten te kijken of hij er zit. Zelfs, of misschien juist, nu ik hem volledig uit het oog verloren ben. Ook vandaag zit hij er niet. Geen wonder. Het regent en het Spui en de bankjes glimmen van nattigheid. Op het rechthoekige, boekenmarktgedeelte van het Spui vertaalt Lawrence Weiner van de ene taal naar de andere, op het driehoekige deel trotseert Het Lieverdje de regen. Dat hier meer kunst te beleven valt, gaat aan het winkelend publiek voorbij. Zij gebruiken het plein als veilige oversteekheuvel tussen de Nieuwezijds Voorburgwal en de Spuistraat. Een enkele toerist neemt een foto van Het Lieverdje. Iemand maakt ruzie met zijn paraplu. Boekhandel Athenaeum heeft de luifel neergelaten. Wie wil schuilen, doet alsof hij de etalage bekijkt. Thu, 01 Sep 2011 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1314828000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1306879200 In een hoek van de kamer staat een stapel plastic dozen. Over de bovenste doos hangt een sjaal die van mijn moeder is geweest. De sjaal verbergt samen met het stof dat hij heeft verzameld het meest waardevolle in mijn huis. Hieronder liggen dagboek #1 t/m #22 gemoedelijk dicht tegen elkaar aangepropt. De deksel kan amper dicht, maar het past, het gaat. Iedere doos – het zijn er drie – is afgesloten. Buiten mijn bereik, zonder mijn aandacht liggen hier jaren van mijn leven gevat in krullerige letters van vulpen of balpen of potlood. Bladzijdes met de mooiste en de lelijkste dagen plakken doelloos tegen elkaar. Hoofdstukken lijken afgesloten, bladzijdes omgeslagen. Gebeurtenissen zijn samengevat in een paar zinnen. Hier en daar een plaksel, een bonnetje, een tekening, soms de contouren van een traan of een plukje haar onder een stukje plakband. In de stille aanwezigheid van de dagboeken hoor ik mijn gestolde verleden om aandacht schreeuwen. Al die dagen die ik het beschrijven waard vond, ben ik al lang vergeten. Erger nog: de mensen, de dingen, de plekken... Wed, 01 Jun 2011 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1306879200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1306879200 Michael Elmgreen en Ingar Dragset brengen bezoekers van de Onderzeebootloods via een speciaal gebouwde voetgangerstunnel van een zomerse dag in het Rotterdamse Havengebied naar een avond in een troosteloze woonwijk. Wed, 01 Jun 2011 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1306879200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1306879200 Dat er zich op de groenstrook aan het einde van de Javakade een bankje bevindt, zie ik al vanaf de Jan Schaeferbrug, die ik in de tegenwind met moeite beklim. In de verte herken ik een heuveltje, een bankje en bovenop prijkt een vlek die bij benadering verandert in een meneer. Als ik dichterbij kom ontdek ik dat de man op het bankje zit als een cowboy, het bankje tussen de benen, zijn hond ligt aan z’n voeten. De man bekijkt zijn telefoon, voorovergebogen, geconcentreerd, hij heeft zijn zonnebril op. Wed, 01 Jun 2011 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1306879200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1306879200 Terwijl de karretjes het vuil uit de Kalverstraat opvegen en als Holle Bolle Gijzen alles wat vies is in hun buik doen verdwijnen, lopen vermoeide uitgeshopte types groepsgewijs richting het station. Ze hebben vooral aandacht voor elkaar of voor hun telefoon. Hun gedachtes zijn bij thuis, bij de tassen met nieuwe kleren, de oncomfortabele schoenen waar ze op lopen, soms onvast als ze te lang op de terrasjes van het Leidseplein zijn blijven hangen. De steegjes aan weerszijden steken duister af bij de verlichte etalages waarin de paspoppen hun 24uurs-dienst draaien, al is zelfs het window shoppen nu voorbij. De paspoppen kijken naar ons, naar de mensen die voorbijlopen, in plaats van andersom. Wed, 01 Jun 2011 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1306879200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1301954400 De nieuwe zei niets toen ze binnenkwam. Geen goeiemorgen, geen goeiemiddag, geen goeienavond. Niet eens een kort hoofdknikje. Niks. Als altijd liep Anne-Wil eerst richting de pakjes. Ze liet haar blik langs de verpleegsterpakjes, de dienstmeidenpakjes en de schone verleidsterspakjes glijden. Uit gewoonte checkte ze vluchtig de spiegel. Opgehangen voor de veiligheid, tegen diefstal. De nieuwe keek niet naar haar. Met zijn ellebogen op de toonbank las hij een tijdschrift. Zijn rechterhand roerde traag een te grote lepel rond in een klein kopje. Tue, 05 Apr 2011 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1301954400 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1300143600 - Jij ook thee? + Ja, lekker. - Suiker? + Ja, doe maar, dank je. - Hoe vind jij het? + Heel leerzaam wel. - Oja? + Ja, ik kom hier wel ánders vandaan, denk ik. - Ik vind het wat traag allemaal. + Ja, verandering gaat meestal traag… - Nou, ik heb weekends meegemaakt met van die trainers, Amerikanen, mannen, dat is wel anders hoor. Echt inspirerend, motiverend, en dat gaat van hak-hak-hak, je wordt overdonderd, dat heb ik hier niet. + Ja, ik denk dat je je dan af moet vragen of je er echt open voor staat. - Nou, ik ben wel heel open minded, als je dat bedoelt, maar ik laat me niks wijsmaken. Als iemand iets vertelt, moet ik het wel van zo iemand aannemen, en dat ontbreekt er een beetje aan hier. + Ja, ik had dat vroeger ook. - Hoezo? Nu niet dan? Tue, 15 Mar 2011 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1300143600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1298934000 Drie jaar lang heeft Yesim Akdeniz Graf (1978) zich teruggetrokken in haar atelier in Istanbul. In Nederland dreigden we de veelbelovende schilder te vergeten. En dat terwijl haar schilderijen in 2004 nog onderdeel waren van de tentoonstelling ‘20/20 Vision’ in het Stedelijk Museum in Amsterdam, de tentoonstelling die een toonaangevende vooruitblik op de toekomst beloofde te bieden; een vooruitblik waarin Akdeniz Graf in haar eentje – vers afgestudeerd van De Ateliers – de schilderkunst mocht vertegenwoordigen. Tue, 01 Mar 2011 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1298934000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1297119600 We liepen door het huis met ieder een vel kleine ronde stickers. Mijn zus en haar man waren rood. Mijn broertje en zijn vrouw hadden blauw. Mijn stickertjes waren bruin. Alles wat niet was gestickerd, zou opgehaald worden, weggegeven of verkocht, dat wist ik niet precies. Mijn broertje regelde het. Bij de dood van zijn schoonmoeder had hij de kunst afgekeken en nu wist hij hoe het moest. Wij hadden geen idee en mijn zwager mocht zich nergens mee bemoeien, want ‘dat lag gevoelig’, had mijn broertje uitgelegd. Tue, 08 Feb 2011 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1297119600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1296514800 Seventeen Gallery had in 2009 een van de opvallendste stands van Art Rotterdam, zonder dat hier een heel groot kunstwerk met visueel vuurwerk aan te pas kwam. De bescheiden blikvanger was een werk van Susan Collis, bestaande uit wat op het eerste gezicht een geweven geblokte plastic tas leek (Refugee, 2007). Tue, 01 Feb 2011 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1296514800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1294095600 De man die opendoet laat een brede glimlach zien. “Welkom”. Hij spreidt zijn armen in het smalle gangetje: “Kom binnen”. Het huis ruikt naar sigaretten en hond. Ik hoor het dier al: zijn staart slaat tegen de deur naar de woonkamer. “Rustig!”, roept de man. Ik sluit de voordeur en geef hem een hand. “Hang je jas maar op hoor”, zegt hij. Ik kijk hem vragend aan. “Je hebt toch wel tijd voor koffie of thee? We hebben ook koekjes...” Ik werp een blik op mijn horloge, frons even en beaam dan: “Jahoor één koffietje kan wel.” De man kijkt me verheugd aan. In de woonkamer ontmoet ik de vrouw die ik aan de telefoon had. “Kom wanneer je wilt, het staat maar in de weg”, zei ze. “Vanmiddag?”, opperde ik. Vanmiddag was prima. Nu zit ze op een hoekje van de bank, haar blik gericht op de relaxstoel, die midden in de kamer staat. Ernaast een kerstboom die z’n beste tijd gehad heeft. Tue, 04 Jan 2011 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1294095600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1291849200 De herhaling vermoeide Carlos. Elke dag een paar keer ruzie met de lift, die de deuren opende op verkeerde verdiepingen, de studenten die zuchtten bij de aanblik van de volgestouwde lift. Hij had gevraagd, vanachter de ladingen hout, als een stemmetje uit het niets: “Could you press the button please?” “What button?” “The button that makes the doors close...” “Oké”, zeiden ze en ze staken hun handen tussen de deuren, net als die van plan waren vanzelf te sluiten. Later vroeg hij niks meer, hield zich stil en hoorde alleen de ongeduldige reacties. Sommige verstond hij (“Wat de fuck?”), andere niet (“Aan het verbouwen zeker...”). Op de negende trok hij het hout op de kar, klemde de tussendeur vast en trok de kar over de gang, die rook naar zeep en beschimmeld brood. Thu, 09 Dec 2010 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1291849200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1291158000 sante kantoren al snel de plaats waar je je als mens klein kunt voelen, ontheemd of soms verdwaald. Vooral filmmakers hebben dat goed begre- pen. Stop de eerste de beste Batman-film in de dvd-speler en je ziet een New York dat dreigend uittorent boven zijn bewoners. Filmmakers zetten maar wat graag de metafoor in van de stad als vervreemdende verslinder, waartegen de mens maar nauwelijks bestand is. In de werken van Roger Hiorns (1975) is zijn handschrift niet direct te herkennen. Hij wisselt technieken en formaten af en gebruikt de meest uiteenlopende materialen: van vliegtuigmotor tot wasmiddel en van parfum tot kopersulfaat. In zijn recente werken is er in ieder geval één overeenkomst: na het lezen van het titelbordje deinst menig toeschouwer een paar stappen achteruit. Wed, 01 Dec 2010 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1291158000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1288566000 De tentoonstelling ‘Unfixed’ presenteert kunstenaars die tornen aan de manier waarop fotografie de werkelijkheid en etnische identiteiten kan verbeelden. Curatoren Sara Blokland (1969) en Asmara Pelu­pessy (1981) leerden elkaar kennen bij Photogra­phic Studies in Leiden. Het viel hen op dat binnen het academische programma weinig aandacht was voor fotografie in relatie tot postkolonialisme en de representatie van (etnische) identiteit, een onderwerp dat Blokland zelf als kunstenaar aan de orde stelt. Hun onderzoek startten ze drie jaar geleden als weblog, maar toen binnen hun cur­riculum het maken van tentoonstellingen aan bod kwam, realiseerden ze zich dat hun onderzoek zou leiden tot een tentoonstelling. Mon, 01 Nov 2010 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1288566000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1288216800 de luie dichter zoekt inspiratie dichterbij dan van elders en vertrouwd van dagelijks bezoek haar kruidenier haar blik glijdt langs de berichten snel want niet op zoek naar fietsen of hulp maar met beknopte middelen een heldere boodschap verdoezeld in stilistische wanorde vangt haar blik Thu, 28 Oct 2010 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1288216800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1283292000 Het is de eerste keer dat een tentoonstelling in Nederland is gewijd aan Louise Bourgeois (1911 - 2010). In ‘Double Sexus’ worden haar sculpturen, tekeningen en installaties getoond naast onder meer foto’s, schilderijen, tekeningen en gravures van Hans Bellmer (1902-1975). Het betreft geen retrospectief, maar een ‘essayistische tentoonstelling’, waarin de werken van twee kunstenaars die elkaar nooit ontmoetten elkaar vinden op inhoudelijke én formele gronden. Zelf heeft Louise Bourgeois de tentoonstelling, die is ontstaan op initiatief van de Berlijnse Nationalgalerie, nog in Berlijn nog kunnen bezoeken voor ze op 31 mei 2010 overleed. In Nederland wordt de tentoonstelling uitgebreid met werken uit Nederlandse collecties, onder van de meer Triton Foundation, privécollecties én een installatie uit de collectie van het Gemeentemuseum zelf: Cell XXVI uit 2003, die onlangs werd aangekocht. Wed, 01 Sep 2010 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1283292000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1277935200 In Kasteel Keukenhof, dat tot 2004 nog bewoond was door graaf Van Lynden, worden vanaf deze zomer tentoonstellingen en evenementen rondom hedendaagse kunst georganiseerd, onder de titel ‘Van bij de Buren’. Van 19 juni tot en met 3 oktober wordt op het landgoed een selectie uit de collecties van de Belgische verzamelaars Mark Vanmoerkerke en Lieven Declerck getoond.Kasteel Keukenhof doet meteen denken aan de bloemententoonstelling. Het is echter niet een kasteel bij de bloemententoonstelling, eerder is het andersom: de tentoonstelling huurt een deel van het landgoed (32 van de totaal ongeveer 230 hectare) dat aan het kasteel toebehoort. Het landgoed bestaat verder uit een vrij toegankelijk park, ontworpen in 1840 door tuinarchitecten Zocher (vader en zoon), die enkele decennia later ook het Vondelpark zijn huidige vorm gaven. Thu, 01 Jul 2010 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1277935200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1275343200 Voor de derde editie van Festival Zwart, een 10-daags kunstfestival in Zwolle, is de Vlaamse kunstenaar Jan Fabre (Antwerpen, 1958) uitgenodigd als internationale gast. Ingrid Docter, artistiek leider van Festival Zwart, licht deze keuze toe: “Een centraal element van Festival Zwart is het meester-gezel principe. In dit geval werkt dat principe op meerdere niveaus. Mensen die een “gezel” waren van Jan Fabre, zoals Berend Strik en Witte van Hulzen, geven les aan studenten van Artez, die op hun beurt weer een educatief programma verzorgen op scholen. Het festival is bovendien multidisciplinair en Fabre is een multitalent.” Dit multitalent zal in Zwolle op verschillende manieren worden belicht: in een tentoonstelling in museum De Fundatie, in kunstwerken in de openbare ruimte, lezingen uit Fabres theaterstukken door vooraanstaande Nederlandse acteurs, filmvertoningen en de recent voltooide Trilogie van de Schoonheid wordt in het Odeon Theater opgevoerd. Tue, 01 Jun 2010 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1275343200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1274824800 + En daarna? - Ik keek in de spiegel. Het was zo'n spiegel in een lijst, best mooi. + Wat zag je? - Niks. Mezelf. Mijn haar zat iets platter dan normaal, zoals nu. Mijn make-up was niet eens uitgelopen. Er was bijna niks te zien aan me. + Als je het niet zou weten... - Ik wist het. En dan nog, ik kon het niet zien, hoe ik ook probeerde, er was niks te ontdekken. Ik plukte wat hier en daar, herschikte mijn haar, hoewel het niet nodig was. Ik herinner me dat ik onder mijn ogen wreef, met spuug op mijn vinger. + Terwijl er niks zat? - Ik had niet gehuild. + Wat had je verwacht? - Dat ik me anders zou voelen. Tevreden, bevredigd. Ik dacht dat ik na afloop een triomfantelijk gevoel zou hebben. + Waarom? - Omdat iets te kort kwam. Maar ik wist het helemaal niet. Ik wist niet dat ik iets miste. + En daarom ben ik ook zo boos geworden. - Op Huub? Wed, 26 May 2010 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1274824800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1272664800 Andrea Lehmann, Thinking, 2009 Een jonge vrouw in bruidsjurk is aan het plafond geplakt, naast een bescheiden kroonluchter. De vrouw heeft zes paar ogen onder elkaar, als een collage van foto’s die een beweging suggereert, terwijl bewegen haar juist onmogelijk wordt gemaakt (Materialverwechslung, 2006). De schilderijen van Andrea Lehmann lijken scènes te verbeelden uit sprookjes die ik niet ken en liever niet zou willen kennen. De schilderijen zijn dreigend en duister en de hoofdpersonen, vrouwen in ouderwetse jurken, zijn afwisselend slachtoffer en dader van het naderend onheil. Sat, 01 May 2010 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1272664800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1271282400 Ze waren iemand kwijtgeraakt. De tweede. Hij was angstig van de groep weggerend. Ze begonnen met vijf en nu waren er nog drie over. Ze konden elkaar niet verstaan en het licht van zijn zaklamp, de laatste zaklamp, scheen steeds zwakker. Iemand met #6039216 op zijn borst gebaarde dat ze naar links moesten gaan. Een ander wees onophoudelijk met beide armen in de richting waarin nummer 6013049 zojuist was verdwenen. Eerst was zijn grootste angst dat ze hen door lieten dolen tot er één iemand over was, een winnaar. Hij was bang dat hij die winnaar niet zou zijn. Dat hij geen leuke vrouwen zou ontmoeten. Inmiddels, misschien met het langzaam verdwijnen van het licht uit zijn zaklamp, was zijn grootste angst dat ze hier niet meer uit zouden komen. Thu, 15 Apr 2010 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1271282400 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1270072800 Na afloop van mijn eerste gesprek met het Spaanse kunstenaarsduo Bestué / Vives, biedt David Bestué me – naast de plichtmatige catalogi en publicaties – een oude computer aan. Om de computer goed te presenteren plaatst hij het ding op een bijzettafeltje. Ik speel het spelletje aardig mee, tot de computer door het tafeltje zakt. Ter afsluiting van onze tweede ontmoeting wil Marc Vives me graag als dank een radiator schenken uit galerie Estrany-de La Mota. Ik heb vriendelijk bedankt. De manier waarop David Bestué (1980) en Marc Vives (1980) dagelijkse handelingen en conventies van onverwachte wendingen voorzien herken ik uit hun video Actions at Home (2005), die vorige jaar op de Biënnale van Venetië werd vertoond. Thu, 01 Apr 2010 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1270072800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1269385200 Lieve dame, Voor al uw onderhoud bied ik me aan. Ik wil uw klusjesman zijn en uw tuinman, uw mantelzorger en uw butler. Ik wil uw nar zijn en uw slaaf. U mag uw hele hofhouding ontslaan. Ik zal met u praten als een hofdame, ik zal u voeden als een chefkok. Wed, 24 Mar 2010 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1269385200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1266966000 “Blond? Hoezo?” Elisa kijkt alsof ze iets vies in haar mond heeft. Ze houdt de krant die ik graag wil bewaren losjes in haar hand, het papier kreukt. Mijn neefje kauwt op de afstandsbediening. “Hoezo?” herhaalt ze verbaasd. “Gewoon, dat vind ik mooi”. “Vies bah!” roept Elisa terwijl ze de afgekloven afstandsbediening terugpakt van mijn neefje. Ze veegt haar hand droog aan mijn bank. “Mooi? Daar gaat het toch niet om?” Ik haal mijn schouders op. “Bedoel je mooi bij de vader of bij het kind?” “Wil je ophouden met steeds ‘vader’ zeggen, alsjeblieft?” Mijn neefje trekt vlokken wol van het tapijt en stopt ze in zijn mond. Wed, 24 Feb 2010 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1266966000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1264978800 Vlak achter de drukste winkelstraten van Utrecht, bij een schattig sluisje tegenover poppodium EKKO hangt naast een deurbel een rood naamplaatje ‘THE GRAND DOMESTIC REVOLUTION’. Op gezette tijden kun je op de bel drukken en deelgenoot worden van een revolutie die in gang is gezet door Casco Office for Art, Design and Theory. In dit jaarproject worden door de bewoners (kunstenaars, theoretici, vormgevers en gasten) samen de regels, problemen en oplossingen van ‘samenleven’ onder de loep genomen. Mon, 01 Feb 2010 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1264978800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1263942000 Het is precies 10 dagen geleden dat Rob voor het laatst is gebeld. Hij kan het opzoeken. Als hij in zijn mobiel klikt op ‘menu’, en dan op ‘oproepen’ staat bovenaan Privé. Het gesprek duurde 1:29. Een jongeman had hem gevraagd of hij mee wilde doen aan een kort telefonisch onderzoek. Toen Rob zijn krant had opgevouwen en klaar zat voor de vragen die zouden komen, bleek dat hij niet tot de juiste leeftijdscategorie behoorde. De jongeman mocht alleen met mensen spreken die jonger zijn dan 40 jaar. Er waren wel onderzoeken voor mensen van zijn leeftijd, maar die voerde deze jongen niet uit en nee, doorverbinden kon hij niet. De jongeman excuseerde zich voor het ongemak en wenste meneer nog een heel prettige dag. Wed, 20 Jan 2010 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1263942000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1261350000 Het was een kinderprogramma en ze lette niet echt op. Met een oog las ze de krant, met een hand droeg ze een kop lauwe koffie, de andere hand waste een handwas en een oog was gericht op de tv. Haar kinderen lachten. De oudste had zo’n lachje dat je op YouTube zou kunnen zetten, een satan-horror-film lachje. Ze had er een keer een grapje over gemaakt, maar haar man vond dat niet leuk. De kinderen lachten om de tekenfilm: een groen pluizig beestje zat vastgebonden in een stoel terwijl een pluizig blauw beestje met een veertje zijn voeten kietelde. Ze had het liever niet willen zien. Ze had zich liever volledig gericht op haar huishoudelijke taken en de krant van eergisteren. Mon, 21 Dec 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1261350000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1259708400 Een jonge Aziatische vrouw vraagt richting de camera: “Is... is... is... is... dieerar? Tsjerar? Isdjerar?” Steeds luidt het antwoord “Zdjelar”. De stem achter de camera is van videokunstenares Katarina Zdjelar, zij doet voor hoe haar naam wordt uitgesproken. De vrouw luistert ingespannen en schrijft fonetisch op haar hand wat ze hoort. Haar gezicht spant zich opnieuw, alle concentratie gaat naar haar mond, ze wil het niet opgeven: “Tsje... Tsje... Tsjelur?” Wed, 02 Dec 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1259708400 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1259622000 De stem van de Schotse kunstenares Susan Philipsz klonk door een supermarkt, tussen de bomen van een bos en onder een brug. Ze zingt, ongepolijst en echt, zoals je zelf zou kunnen zingen op straat, of onder de douche. Het grote verschil is dat de stem van Philipsz klinkt in haar afwezigheid, haar geluidskunstwerken zijn van alle lichamelijkheid ontdaan. Daarom zijn haar kunstwerken – vooral in de openbare ruimte – een beetje spookachtig, alsof de stem van een geest klinkt. Tue, 01 Dec 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1259622000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1259622000 Een traditionele groepexpositie begint meestal met een thema waarbij de curator een aantal kunstwerken uitkiest. Voor de expositie IF ONLY I WAS MORE LIKE YOU besloot freelance curator Yasmine Ostendorf het eens anders te doen. Haar ‘thema’ dicteert letterlijk het verloop van de expositie: iedere kunstenaar kiest een volgende kunstenaar die aan de expositie zal deelnemen. De belangrijkste spelregel van deze aangroeiende estafette is dat de kunstenaar iemand kiest die hij of zij bewondert. De kunstenaars exposeren in een voormalige jongensschool in het centrum van Amsterdam en kiezen zelf welke ruimte ze hiervoor willen gebruiken. In ieder geval zal dit schoolgebouw steeds voller worden, want tijdens de duur van de expositie, van 4 november tot en met 20 december, zal het aantal kunstenaars groeien naar negen. Tue, 01 Dec 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1259622000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1258498800 Nummer 23637002 is 52 jaar, heeft een snor en wil een bericht plaatsen bij ‘Man zoekt man’. Marijke kijkt kort naar de vakantiefoto op haar bureau, op het strand steekt haar man zijn duim op. Dan dicteert nummer 23637002: “komma doet alles te goed op deze wereld komma”. “Pardon?” vraagt Marijke. “Moet ik het opnieuw zeggen?” Nummer 23637002 is geen geduldige man. Wed, 18 Nov 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1258498800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1257030000 Voorafgaand aan mijn bezoek aan Lyon probeer ik te inventariseren wat ik van deze mij onbekende stad kan verwachten. Iemand weet me te vertellen dat het hoofdkantoor van Interpol in Lyon gevestigd is. Van een ander hoor ik dat Lyon de stad is waar hij altijd doorheen rijdt op de Autoroute du Soleil. De meneer van de boekhandel legt ongegeneerd uit waarom hij geen reisgids van Lyon verkoopt: “Tja, het is niet echt een plek waar je als toerist heen gaat, dan ga je toch eerder naar Parijs.” Vlak voor vertrek spreek ik gelukkig een vriendin die Lyon heeft bezocht. Zij noemt het ‘een soort klein Parijs’. Dat geeft goede moed. Bovendien wordt in deze stad van 16 september tot en met 3 januari 2010 de 10e editie van de biënnale voor hedendaagse kunst gehouden, Le Spectacle du Quotidien (The Spectacle of the Everyday). Sun, 01 Nov 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1257030000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1257030000 Het lijkt een foto van iemand die door paparazzi wordt belaagd. Een cameraflits verlicht een opgeven hand die de persoon daarachter afschermt. Donkerblauwe jas en zwarte schoudertas zijn nog wel zichtbaar. Kunstenaarsinitiatief Nest in Den Haag nodigde voor de groepsexpositie I’m not here kunstenaars uit om onder pseudoniem te werken. Hun ware identiteit moest verhuld blijven, vandaar dat de kunstenaars wegdoken voor de sfeeropnamen van de huisfotograaf – of zich achter hun hand verstopten. Sun, 01 Nov 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1257030000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1257030000 Sun, 01 Nov 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1257030000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1254261600 In de Botanische Tuinen van Utrecht staat deze zomer een opgeblazen versie van de Rotterdamse ‘Kabouter Buttplug’: een 24,4 meter hoge sculptuur in rood en roze (genaamd Santa with Butt Plug, 2007). Zijn linkerarm omklemt een roze bel, de klepel hangt lafjes tegen Santa’s been aan. In zijn rechterhand houdt hij de beruchte buttplug fier in de lucht. De Rotterdamse commotie is samengevat op de poster “That’s supposed to be a xmas tree, isn’t it?” Wed, 30 Sep 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1254261600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1254261600 Op 20 mei gingen in Christie’s Amsterdam voor in totaal 4,5 ton hedendaagse kunstwerken onder de hamer bij de benefietveiling Two in One, voor en door De Appel en Witte de With. De veiling eindigde met Strip the Auctioneer van Christian Jankowski, die veilingmeester Arno Verkade in zijn hemd zette: voor in totaal € 27.000,00 werden kledingstukken en zelfs de hamer verkocht. Verkade leidt de nieuwe afdeling Post-War & Contemporary Art en was daarvoor verantwoordelijk voor de afdeling 20e eeuwse kunst. De tweede veiling van deze afdeling was met een opbrengst van 2,3 miljoen euro tevens een groot succes. De afdeling Post-War en Contemporary is volgens Verkade een belangrijke stap: richting de internationale markt en ook om een nieuw publiek aan te spreken. Verkade: ‘Het klopte gewoon niet meer om bijvoorbeeld een middelmatige Jan Sluijters te verkopen naast een goede Jan Fabre. We hadden deze afdeling echt nodig.’ Wed, 30 Sep 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1254261600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1254261600 Nicoline van Harskamp richt zich in haar werk op de gesproken taal ‘als vehikel van “het sociale verkeer” en omdat politiek vooral in taal wordt bedreven’. In mei 2009 won zij de PRIXDEROME.nl met haar werk The Power of Listening over ‘publiek, collectief bewustzijn en politiek’. Op 19 september en 20 september zal Nicoline van Harskamp haar nieuwste film Any Other Business opnemen in een conferentiecentrum in Amsterdam Zuidoost. De film verslaat een geënsceneerde conferentie die een dag duurt, waarbij in iedere bijeenkomst iets mislukt. Any Other Business is het Engelse equivalent voor ‘wat er nog ter tafel komt’, het noodzakelijke onderdeel van iedere bijeenkomst of vergadering. Voor Van Harskamp is het noodzakelijk én essentieel dat gesproken taal kan ontsporen en dat sommige bijeenkomsten anders verlopen dan de bedoeling was. Wed, 30 Sep 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1254261600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1254261600 De video-installaties van Aernout Mik maken je tot deelgenoot in situaties die tegelijkertijd herkenbaar én vervreemdend zijn. Hij ensceneert groepsprocessen waarin machtsverhoudingen verschuiven, deelgemeenschappen ontstaan en plaats is voor extase, geweld en absurditeiten. Deze ensceneringen zijn gebaseerd op documentair materiaal, dat hij ook tot video-installaties verwerkt. Momenteel werkt hij aan een nieuw videowerk dat vanaf 23 september in de openbare ruimte in Amsterdam te zien is. Dit video-werk bestaat uit documentair materiaal uit verschillende Europese landen, zo gemonteerd dat de plaatsen en situaties in elkaar overlopen. Mik: “Het zou mooi zijn als je als toeschouwer niet meer weet waar je bent, onthecht raakt en de houvast verliest.” Wed, 30 Sep 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1254261600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1251756000 De straatnamen rondom Nieuwe Vide verraden de oorspronkelijke bestemming van het gebied: Stokerspad, Turbinestraat en Cokesweg. Dit terrein aan het Spaarne behoorde vroeger toe aan Energiebedrijf Haarlem. Nu heeft het een zogenaamde ‘culturele bestemming’ gekregen. Sinds november 1996 vindt kunstenaarsinitiatief Nieuwe Vide er zijn onderkomen in het voormalige administratiekantoor. Tientallen kunstenaars huren hier een atelier en beneden bevindt zich een kantoor, een expositieruimte en een projectruimte. Tue, 01 Sep 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1251756000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1247954400 Je zou er in kunnen trappen. Een groot spandoek lokt bezoekers binnen in het Museum of Contemporary African Art. Het museum heeft zelfs een logo: een kaart van Afrika waarin met witte uitsparingen 'ART' is geschreven. Het is net echt. Museum De Paviljoens wordt tijdelijk opgeslokt door dit Museum of Contemporary African Art. Zozeer, dat zelfs de kamer van de directeur nu dienst doet als museumzaal. Sun, 19 Jul 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1247954400 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1243807200 Aan een smetteloos witte galeriemuur hangt een monumentaal grote foto waarop een oude non haar ogen heeft neergeslagen. Op haar witte zijden blouse hangt een Jezus aan het kruis, aan een zilveren ketting. Een paar stappen van deze non vandaan zijn hippe ‘foute’ kettinkjes te koop waaraan in krullende letters ‘Blablabla’ of ‘YadaYada’ hangt. In Liefhertje en De Grote Witte Reus ontmoeten kunst en design elkaar in één ruimte, een ‘uniek totaalconcept’ in de Haagse binnenstad. Mon, 01 Jun 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1243807200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1242597600 Kunstenaar Job Koelewijn leest over de hele wereld het boek 'Ethica' van Spinoza. Deze Mondial Reading Performance in groepen mondt uit in een cd en een installatie. Hoe gaat het groepsgewijs voorlezen in zijn werk? Ik projecteer de tekst. De dames lezen een zin en de heren volgen met zin twee - om en om, als een koor. Het zijn twee verschillende substanties, mannen en vrouwen. Mannen hebben in het begin bijvoorbeeld moeite met die collectiviteit. Mon, 18 May 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1242597600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1242597600 Interview met Job Koelewijn aan de hand van 'Spinozistische' vragen, gemaakt door Dirk van Weelden en Mediamatic. De eerste vraag: Als je je niet herkent in een wet, word je dan onderdrukt of ben je gewoon in de minderheid? "Je kunt ook onwetend zijn, er zijn zoveel wetten waar ik geen weet van heb." Mon, 18 May 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1242597600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1242597600 Interview met Thomas Hirschhorn naar aanleiding van The Bijlmer Spinoza Festival. Tien jaar geleden maakte u in de Amsterdamse binnenstad een Spinoza Monument. Waarom Spinoza? Ik hou van hem en van zijn 'Ethica'. Het is een heel eenvoudig en tegelijkertijd heel complex boek. Het beantwoordt heel alledaagse vragen, zoals "Wat is plezier?", "Wat is liefde?" of "Wat is trots?". Het is geweldig om te lezen en zijn logica te volgen. Mon, 18 May 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1242597600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1242597600 Interview met Thomas Hirschhorn de hand van 'Spinozistische' vragen, gemaakt door Dirk van Weelden en Mediamatic. "Wetten zijn er om overtreden te worden, als ze dom of zinloos zijn. Dat heeft niets te maken met de vraag of je een minderheid bent. Het moet simpelweg gebeuren. Wetten nemen ons vaak onze verantwoordelijkheden af en die moeten we terugclaimen door tegen ze in te gaan." Mon, 18 May 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1242597600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1242424800 Matthijs Bosman nodigt de toeschouwer uit om mee te fantaseren over wat zou kunnen gebeuren: “Ik zie mijn werk als een ontspoorde dagdroom”. Hij leidt ons binnen in de gedeelde dagdroom door een ijsberg in de Hofvijver te plaatsen, een anekdote in omloop te brengen of door ons te hypnotiseren. Binnen die dagdromen neemt de kunstenaar zelf steeds andere gedaantes in: als showmaster, circusartiest, manipulator of perfectionistische kunstenaar... Sat, 16 May 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1242424800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1242424800 Een monster met vijf ogen kijkt ons onderzoekend aan. Het is gemaakt van een plastic tuinstoel en vijf bureaulampen, eronder liggen snoeren en een stekkerdoos. Misschien is het niet een monster, maar zijn de lampen op de stoel geklauterd, om ons vanaf de leuning te bekijken. Erachter schijnt een wand vol kleine led-lampjes, een bekend beeld in de grote stad, maar op deze wand ontbreekt de reclameboodschap. De wand communiceert niets, maar dwingt op een theatrale manier onze blik richting de stoel en de bureaulampen. In de lampen zijn tekens aangebracht, deels vervormde herkenbare symbolen (het Volkswagenlogo), deels onherkenbare tekens die symbolen zouden kunnen zijn uit een andere wereld. Sat, 16 May 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1242424800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1241128800 Kabouters, skeletten in polonaise en Roodkapje in Baywatch badpak: de tekeningen van Roland Sohier tonen een sprookjesachtig, humoristisch en morbide universum. Zijn absurdische hedendaagse humor is in de titels te herkennen: Sms kabouter on naar: 06-48655180’(2006), Zogenaamd met meisjes gooien (2005) of Boksers gehinderd door kinderen (2008). In het voorwoord van het zojuist verschenen boek ‘Roland Sohier en het Tekenplezier’ beschrijft Ranti Tjan, directeur van museumGoudA, dat hij zich af heeft gevraagd ‘hoe serieus je het werk van Roland Sohier moet nemen’. Hij heeft moeite Sohiers werk te duiden of in woorden te vatten. Fri, 01 May 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1241128800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1238968800 “That’s a really philosophical question, I have to think about it for a moment, if that’s okay.” De Amerikaanse wetenschapper lacht verontschuldigend naar de camera. Hij bedoelt “een onmogelijke vraag”. In de korte film “Do you think Science...” komen achter elkaar NASA-wetenschappers aan het woord. Ze zijn in verlegenheid gebracht door een vraag van kunstenaarsduo Semiconductor (Ruth Jarman en Joe Gerhardt). Na een aantal reacties kan ik afleiden wat de onmogelijke vraag was: “Do you think science can understand everything?”... Mon, 06 Apr 2009 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1238968800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1235602800 In Charlie and the Chocolatefactory wordt een verwend betweterig jongetje, Mike Teavee, verkleind geteleporteerd naar een tv-toestel. Vanaf dat moment is hij overgeleverd aan de grillen van de afstandsbediening, in handen van een Oompa Loompa. Eerst belandt hij in een nieuwsuitzending, dan op het hakblok van een kookprogramma en even later in Hitchcock’s Psycho-douche. Dat jongetje ben ik. Tv’s hebben de gewoonte mij naar binnen te zuigen. Er valt geen normaal gesprek met me te voeren als je een tv voor mijn neus zet. Zelfs bij intelligente programma’s slaag ik er in me te verliezen in de kleinste details en trakteer mede-tv-kijker op trivia als: “Marjon de Hond heeft weer mijn favoriete trui aan!” of “Als je door je oogharen kijkt lijkt Matthijs van Nieuwkerk een beetje op Samson”. Thu, 26 Feb 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1235602800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1234998000 Ze zit in een rode stoel. Een wit shirtje, een spijkerbroek en blote voeten, ze is thuis. Er staat een biertje op de tafel naast haar. Ze wijst met haar rechterhand naar de sigaret in haar linkerhand. Ze kijkt spottend-geamuseerd de lens in. Op de muur linksachter me zie ik haar weer. Dit keer zit ze geknield achter een tuinkabouter, ze houdt zijn schouder vast. Diezelfde blik in haar ogen. Als ik op haar af wil stappen om de foto beter te bekijken stuift die van me weg en er verschijnen tientallen nieuwe foto’s om me heen: huizen, een raam dat open staat, een beeldje aan de muur, een kamerplant. Door de kleuren van de foto’s zie ik dat ze uit een andere tijd komen. Maar ook de gordijnen, de keukens en de kapsels rieken naar vergane glorie. Geert Mul vroeg Enschedeërs om foto’s van Roombeek, de wijk waar in 2000 de vuurwerkramp plaatsvond. De paar honderd foto’s die hij verzamelde dwarrelen nu om mij heen. Het is een levend geprojecteerd foto-album, dat zich herschikt naar mijn bewegingen. Thu, 19 Feb 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1234998000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1234393200 “Weet u misschien waar ik de Barones kan vinden?” Ik ben in een sprookje beland, maar de Bredase die ik aanspreek vind het doodnormaal: “Ja hoor, je gaat deze straat in en dan de derde rechts.” Misschien zijn ze er aan gewend hier, ik kwam zojuist ook al voorbij het kasteel van Breda. Wel jammer van de jongens en meisjes in militaire uniforms die over de ophaalbrug fietsten, ik had liever maliënkolders en paarden gezien. Thu, 12 Feb 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1234393200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1233788400 Dieren die je niet ziet ademen, vertrouw ik niet. Zo vond ik op een avond in mijn bed een grote groene sprinkhaan. Doodeng: dat zat daar schijnbaar levenloos een goed moment af te wachten om in mijn gezicht springen. Gelukkig was mijn huisgenoot thuis om het diertje uit het raam te lanceren, de sprong van zijn leven. Ik voelde me dus niet meteen aangesproken toen ik op www.cbkgelderland.nl las: “Bezoekers van de tentoonstelling solo Makan in CBK Nijmegen kunnen van 8 januari tot en met 15 februari 2009 in de huid kruipen van een insect.” Het leek me onsmakelijk en volkomen overbodig dat te doen. Thu, 05 Feb 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1233788400 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1233183600 “U nadert een woonwijk in aanbouw - betreden is voor eigen risico” waarschuwt een groot geel bord. Toen ik in groep 3 mocht tekenen wat ik later wilde worden tekende ik een matroos. Twintig jaar later enteren mijn OV-fiets en ik Blauwestad, in aanbouw aan een kunstmatig meer van 1.200 voetbalvelden groot, iets boven Winschoten. We zijn op weg naar de Koppelkeet, een mobiele ‘woon-, werk- en tentoonstellingsruimte’ van 6 grijze keten, gemaakt door kunstenaar André van Bergen. Zee-benen heb ik nooit gekregen, wel heb ik Titanic te vaak gezien. Ik ben niet bang voor risico’s: vrouwen en kinderen eerst. Thu, 29 Jan 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1233183600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1232578800 We staan gebogen over 24 pagina’s krant. Netjes naast elkaar tentoongesteld, onder een glazen plaat. De meeste mensen lezen de krant het liefste alleen. Maar op de opening van een expositie nemen we het niet zo nauw met dat soort voorkeuren. We bekijken HEEL ANDER BLAD, een krant die Luuk Wilmering samenstelde uit drie jaargangen NRC Handelsblad, geëxposeerd in de Pont in Tilburg. De oudere man naast me moet zijn neus bijna op de glasplaat leggen om de krant te kunnen lezen. Ik hou hem vanuit mijn ooghoek in de gaten, om in te grijpen als hij voorover valt. Hij blijkt vitaler dan ik dacht: grinnikend veert hij weer overeind. Nieuwsgierig doe ik een stap opzij. Thu, 22 Jan 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1232578800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1231974000 Toen ik De Asielzoeker voor mijn verjaardag kreeg, was mijn boekenkast al vol. Ik legde het boek bovenop de anderen, ongeveer op de juiste plaats: dwars over De Greef, Hermans en Houellebecq. Pas na twee weken kreeg ik in de gaten hoe grappig en triest het was, mijn asielzoeker in de boekenkast. Ik herschikte het een en ander: Het Parfum zette ik op mijn wastafel, Het Hemelse Gerecht kwam in de keuken terecht en zo paste De Asielzoeker er alsnog bij. Geheime Kamers (zo’n dikkerd) wilde ik ook graag kwijt, maar ik wist niet waar. Thu, 15 Jan 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1231974000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1231772921 ‘Je kat is van het balkon gevallen.’ Het was het eerste dat mijn onderbuurman ooit tegen me zei. ’s Avonds komt mijn zus eten. We eten soep. Ik lust het niet, blijf steeds naar buiten kijken. ‘Is ie knap?’ ‘Knap?’ vraag ik ‘ach...’, Ik heb haar verteld hoe de onderbuurman mij getroost heeft, dat hij zei dat vallen niet zo erg was, dat de kat het hadden kunnen redden. ‘Raakte hij je aan?’ Ze is aan mijn kom soep begonnen. Ze vindt het superspannend. Mon, 12 Jan 2009 16:08:41 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1231772921 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1231714800 ‘Die avond wordt het gezellig bij het kampvuur en iemand stelt voor om te gaan zwemmen. De gids John vindt het een goed idee en zegt dat hij een watertje in de buurt kent, ideaal om in te zwemmen...’ Ik kijk naar National Geographic, ben zomaar ergens ingezapt. Dit is een reconstructie van een groepsreis en er gaat straks iets mis, ik weet alleen niet wat. Dus blijf ik kijken. Tot nu toe zie ik mensen die nadoen dat ze bij een kampvuur zitten met een man die doet alsof hij John is. De muziek is onheilspellend, de ramp zal niet ver weg zijn. De voiceover en ondertitels ratelen verder: ‘Onderweg naar het water passeert de groep weer drie waarschuwingsborden’. Groot komt zo’n bord in beeld ‘WARNING – crocodiles inhabit this area’. Ik ga er eens lekker voor zitten. Mon, 12 Jan 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1231714800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1231714800 Kunstenaar Enrique Marty (Salamanca, 1969) leeft met de obsessieve drang om alles in verf vast te leggen: “I want to paint everything” . In het GEM is te zien dat Marty’s ‘everything’ veel meer omvat dan het alledaagse. In meer dan honderd aquarellen doemt een grimmige, magische en soms wrede wereld op. Dat begint in de eerste zaal met een animatiefilm – uit aquarellen – waarin Marty’s ouders elkaar in een pistolenduel overhoop proberen te schieten. De westernfilmmuziek die het familiedrama begeleidt, maakt het duel aandoenlijk komisch: Marty’s ouders lijken helemaal niet op stoere cowboys. Mon, 12 Jan 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1231714800 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1231369200 In de zomer van 1999 leerde ik het woord ‘tricot’ en ik weet nog precies hoe het kwam. We gingen drie weken naar Frankrijk en mijn grote broer was met vrienden mee. De derde week van de vakantie zou mijn vriendje komen. De eerste twee weken verveelde ik me kapot. Op dag 4 had ik een jong vogeltje gevonden dat uit het nest gekukeld was en waar ik me dankbaar over ontfermde. Maar toen dat vogeltje vloog op dag 6 sloeg de verveling opnieuw toe. Op dag 9 wist ik wat er aan mijn geluk ontbrak: ik wilde breien. Thu, 08 Jan 2009 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1231369200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1230678000 Het lijkt wel een balzaal, de AH to go op het station van Maastricht. Een veel te grote lege ruimte met aan de muren de schappen. Een kruising tussen een balzaal en een slachthuis: de witte tegeltjes en het afvoerputje verraden een schoonmaakbeleid met liters sop en water. De winkel zou er normaler uitzien als je een grote (dode) olifant in het midden plaatst, of een paar schappen met eten. “Was het hier altijd al zo leeg?” “Nee hoor”. De cassier wijst de lege ruimte in: “Daar stond het snoep en daar was het fruit”. Ik kijk met zijn wijzende hand mee. “Er was alleen geen plek voor een rij”. Een blik over mijn schouder bevestigt dat er met gemak dertig mensen achter me kunnen gaan staan. “Wat ruimte brengt ook rust in de toko”, zegt de cassier. Ik reken mijn vruchtensap af. Eenmaal buiten ben ik bang dat mijn hand er aan vast zal vriezen Wed, 31 Dec 2008 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1230678000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1204326000 Als je ergens trots op bent, wil je het laten zien. Met gevaar voor eigen leven neem je een foto terwijl je oog in oog staat met een exotische dier, om het thuisfront te bewijzen dat je stoere vakantieverhaal klopt. Ook dichter bij huis houden we ervan het een en ander vast te leggen: je pluizige huisdier, je knappe geliefde en natuurlijk je nageslacht. Nu is er een tijd geweest dat baby’s nog niet begroet werden door een vader verstopt achter een videocamera, toen men met kroost en al naar een fotostudio moest. Dat je je kind er op z’n best op wilde hebben moge duidelijk zijn, bovendien moest het plaatje een beetje speels zijn. Dus werd een knulletje bijvoorbeeld gefotografeerd op een soort houten omgevallen vuurtoren. Heel speels en ook heel raar. Sat, 01 Mar 2008 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1204326000 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1188597600 De hele dag word ik bestookt met letters. Twee stappen buiten de deur is het al raak: ‘Hier realiseert blablabla 20 luxewoningen’ legt een gigantisch houten bord mij uit. Een paar stappen verder zie ik een vlaggetje met ‘verse broodjes’, een stoeptegel met ‘HOND IN DE GOOT’ en een poster met ‘Ongewenst zwanger... wat nu?’. In feite loop ik dus te lezen. Doodvermoeiend is het. Als je er op gaat letten wordt lezen een soort visuele handicap: zo gauw je in een geletterde omgeving bent, is het alsof deze tegen je praat. Gelukkig filtert je brein meteen wat jou wel en niet aangaat. Vooral in zo’n stadse omgeving worden heel wat boodschappen grof weggefilterd. Vandaar ook dat ‘blablabla’ die luxewoningen realiseert, ik heb geen flauw idee hoe het bedrijf heet, terwijl ik het bord iedere dag zie. Soms werkt het filter niet zo goed. Sat, 01 Sep 2007 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1188597600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1172703600 ‘Mr. Oassa: medium gespecialiseerd in liefde, terugkeer van uw geliefde, uw carrière, seksuele impotentie, onvruchtbaarheid, slechte geesten, hopeloze problemen.’ Op kleine briefjes wordt mij regelmatig ongevraagd twijfelachtige hulp geboden. Mijn onderbuurman haalt de briefjes van de deurmat en steekt ze tussen elektriciteitsleiding en muur, zodat daar nu een waaier briefjes prijkt, voor elk wat wils, zo lijkt het. Er moeten mensen zijn die in de valse beloften trappen, want er komen steeds meer briefjes bij.Zulk soort gestencilde briefjes zijn het die in Latijns-Amerika vrouwen beloven hun maagdelijkheid te herstellen, een mobiel telefoonnummer staat eronder. De briefjes hangen in wasserettes en op andere ‘vrouwenplekken’ en duizenden vrouwen hebben zo’n telefoonnummer gebeld. Zo komen ze in contact met een arts, vaak zonder gedegen opleiding, die zijn behandeling aan hen slijt. Maagdenvliesherstelling is big business. De prijzen variëren van zo’n 400 euro tot 800 euro. Thu, 01 Mar 2007 00:00:00 +0100 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1172703600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1157061600 We zaten al bijna dertig uur in de trein. Die bracht ons van New Orleans, Louisiana naar Tucson, Arizona. Op dit moment trok Texas aan ons voorbij: leeg en lichtbruin, dor en uitgestorven. De trein was niet vol, dus ik zat aan de ene kant van het gangpad, mijn broer Daan zat aan de andere kant. Bij zijn voeten lagen zakken vol eten en drinken, we hadden nog zo’n twintig uur te gaan (maar dachten dat het er tien zouden zijn, trouwens). Ik hing met mijn hoofd tegen de ruit vettige vlekken te maken, Daan deed ongeveer hetzelfde. Totdat hij de stilte doorbrak.‘Hè? Ik zag net ineens een Prada-winkel! We kwamen net voorbij een Prada-winkel!'... Fri, 01 Sep 2006 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1157061600 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1001455200 “Woooh, dat is vet!” Hij keek op van zijn boek. Maria steunde op haar ellebogen en keek richting het water, ze lachte. Het was dag twee en tot nu was alles ‘kut’ of ‘saai’ of een combinatie van ‘kut’ en ‘saai’ geweest. Dat begon met de koffie op Schiphol (kut), vervolgens de vliegreis (saai), de busreis was geen haar beter (kut en saai) en de camping idem. Alle prachtige exemplaren jonge Nederlandse medekampeerders waren in één oogopslag voor ‘onverstaanbaar’ uitgemaakt, Brabanders, vermoedde hij. Zij tweeën waren tot elkaar veroordeeld, aangezien Bas zich al de eerste avond vol overgave in een pingpongtoernooi had gestort met zijn landgenoten en sindsdien alles en iedereen ‘keigaaf’ vond. Wed, 26 Sep 2001 00:00:00 +0200 http://www.annavanleeuwen.nl/?tekst#1001455200